Gekraak(t) door nog niet zo Bejaarde Plaatjes

Het Bejaarde Plaatjes Huis

Gekraak(t) door nog niet zo Bejaarde Plaatjes

Vandaag hebben we volop met de Bejaarde Plaatjes van het weer genoten. Met z’n allen zijn we naar buiten gegaan. Nee niet in de volle zon want daar gaan die oudjes van rimpelen en kunnen dan niet meer hun liedjes afspelen.

Het was heerlijk toeven onder de bomen al uitkijkend over de zuiderplas. Kinderen hoorden we spelen, zo te horen was het ADELE nog net geen 25. Van de Bejaarde Plaatjes had ‘Vamos A La Playa’ de hoogste noot. Het was tijd om naar huis te gaan, bus vol en terug naar HET BEJAARDE PLAATJES HUIS.

Bij het huis aankomend werd mijn adem ontnomen, ik kon geen noot meer uitbrengen. Op HET BEJAARDE PLAATJES HUIS hing een spandoek met de tekst “Gekraak(t) door nog niet zo Bejaarde Plaatjes”. Ik luisterde aandachtig maar kon geen gekraak horen. Marvin die naast me stond zei; “het is geen gekraak maar gekraakt, we zijn ons huis kwijt”. PANIEK alom. Bel de hulptroepen en dit maal de officiële, Politie en Brandweer, laat ze komen met groot geschut.

dependance-rosmalen-2Na nog geen 10 spannende minuten arriveerde de brandweer als eerst, hierover verbaasde ik me niet omdat politie altijd na de laatste noot arriveren. We werden door brandweerman Harry aangesproken en hij wist ons professioneel te kalmeren. Ik ga met de wagenladder  naar boven en vraag wat hun eisen zijn. Zo gezegd zoefde hij weg en beklom de ladder als een ‘skyway to heaven’.

Het duurde lange stiltes, wat we niet gewend zijn, voordat brandweerman Harry terugkwam met de EISEN. Als dit maar goed gaat. Harry benaderde mij met lijkbleek gezicht. Ik dacht hij komt met onvervulbare EISEN van de kraak(t)ers. Harry zei ”Ik weet niet hoe ik moet zeggen maar….”. Ik kon het niet meer houden het werd me teveel en schreeuwde; “ZEG NU, MAN. WAT WILLEN ZE”. Harry haalde diep vanuit zijn longen lucht en zei met een trilling in zijn stem; “Het zijn de kinderen van mijn zus Miriam en mijn zwager Guido”. “Altijd al rebels geweest” flapte hij er nog uit. Maar als brandweerman hij was ging hij direct over in actie en belde zijn zus Miriam en vroeg hun te komen.

De 18 nog niet zo Bejaarde Plaatjes tetterde uit de ramen “En we gaan nog niet naar huis”. Ondertussen waren de bezorgde ouders aangekomen. Miriam was geheel overstuur, Guido zei “Schat maakt toch niet zo’n drama”. Ik merkte dat hij de praktische van het stel was. Miriam sprak me aan en zei “dat komt allemaal omdat we ze hebben verwaarloosd”. “Ik wist niet dat ze nog zoveel noten op hun zang hebben”. Ik zei tegen de ouders, zonder dat ik er controle over had; “ze mogen ook bij ons blijven wonen”. Met grote ogen keken we elkaar geschrokken aan. “Nouuu” zei Miriam. “DOEN” zei de praktische Guido “Ze zijn hier het beste op de z’n plek”.

Daar ging hij weer brandweerman Harry, de ladder op en ging onderhandelen. Hij kon dat, omdat hij gezien werd als koele brandweerman door die gekraak(t)e nog niet zo Bejaarde Plaatjes. Alras kwam hij met goed nieuws naar beneden, ze blijven. De voordeur werd geopend en de BEJAARDE PLAATJES konden weer terug hun huis in. Rust was wedergekeerd, dacht ik.

TaduuTaduuTaduu wat kan dat zijn? O ja, de politie natuurlijk.

Have your say