Daft Punk – (2013) Random Access Memories

Het Bejaarde Plaatjes Huis

Daft Punk – (2013) Random Access Memories

luister naar dit album

Daft Punk heeft in 20 jaar en drie albums bijna universele bijval gekregen, maar ‘Random Access Memories’ is hun grootste prestatie: een ambitieus meesterwerk waarvan je je niet kunt voorstellen dat het door iemand anders dan Thomas Bangalter en Guy-Manuel de Homem-Christo is gemaakt.

Opener ‘Give Life Back To Music’ zet de toon met gitaren die niet zouden hebben misstaan in de Top Gun-score van Giorgio Moroder. Chic’s Nile Rodgers en Paul Jackson Jr, die op ‘Thriller’ meespeelden, spelen mee, dus het is zo funky als je zou verwachten. Het geluid van een vrolijke menigte gorgelt op de achtergrond. Het feest is hier.

‘The Game Of Love’ glijdt af naar een langzamer tempo, als een melancholische android liefdesverdriet ontdekt. De plaat is losjes gethematiseerd rond de poging van een robot om mens te worden, en als hij een gids nodig heeft, wie beter dan de producer die ons Donna Summer’s ‘I Feel Love’ gaf? Giorgio By Moroder’ is een soort documentaire, waarin de titulaire held zijn levensverhaal vertelt. Wanneer hij het begin van de discobeat beschrijft, horen we een indringende click track. Wanneer hij ons vertelt dat er bij het maken van kunst geen regels zijn, geeft de muziek hem gelijk. Het is een levensbevestigende groet aan de kracht van de verbeelding.

Hierna volgt een ommekeer. Chilly Gonzales speelt een pianosolo van 45 seconden die ons meeneemt naar ‘Within’, de overgang van de eerste drie nummers. Dit is een plaat waar moeizaam aan is gewerkt. Het nummer zelf is ingetogen, als onze robot protagonist begint te beseffen hoeveel hij nog moet begrijpen.

Hij zal moeite hebben om alle snelle teksten van Julian Casablancas mee te krijgen op ‘Instant Crush’, een instant nachtclub anthem. ‘Lose Yourself To Dance’ wordt gekoppeld aan ‘Get Lucky’, dat de meest poppy momenten van het album vertegenwoordigt en waarop het dreamteam van Nile Rodgers en Pharrell Williams te horen is. Tussen deze twee zit het verrassende middelpunt van de plaat, ‘Touch’. Paul Williams is misschien het best bekend als componist voor de Muppets, maar Daft Punk houdt het meest van hem als Swan, de schurkachtige antiheld van de opera-horrorfilm Phantom Of The Paradise. Zijn achtergrond in psychedelische storytelling wordt ingezet op een acht minuten durend epos dat van vorm verandert bij elke ademhaling.

‘Beyond’ is een andere melancholisch-hartige samenwerking met Paul Williams. ‘Motherboard’ is een lange, spacey instrumental die klinkt alsof hij op de een of andere manier smelt. ‘Fragments Of Time’ is nog een glorieus hoogtepunt waarin Todd Edwards zijn tijd in LA beschrijft en je het gevoel geeft dat je in een snelle auto langs de westkust van de VS rijdt. Doin’ It Right’ met Panda Bear van Animal Collective is het meest vooruitstrevende moment van het album; afsluiter ‘Contact’ is een samenwerking met DJ Falcon, en een voorbeeld van pure muzikale adrenaline.

Door een cast van hun favoriete muzikanten samen te stellen en in hun jeugdherinneringen te duiken, heeft Daft Punk iets gecreëerd dat even emotioneel eerlijk is als elke singer-songwriterbiecht – en veel leuker om op te dansen. Ga naar buiten en verheug je: er is iets nieuws onder de zon.