Gotan Project – (2001) La Revancha Del Tango

Het Bejaarde Plaatjes Huis

Gotan Project – (2001) La Revancha Del Tango

luister naar dit album

Tango schreeuwt om heruitvinding. De dood van Astor Piazzolla in 1992 betekende het einde van het laatste grote tijdperk van experiment. In Buenos Aires duiken steeds nieuwe oplevingen en af en toe nieuwe benaderingen op, maar er is nog steeds een creatieve leegte in het genre.

“La Revancha del Tango” van de Frans-Argentijnse groep Gotan Project neemt de tango weg van de balzaal, de floorshow en de zware nostalgie die in elke stap van de dans blijft hangen. Akoestische gitaar, piano, contrabas en bandoneón (de klaaglijke knopaccordeon die van vitaal belang is voor de tango) worden overgoten met dubbewerkingen, gierende violen, snelle tranceachtige beats en spraakmonsters. Ze zijn duidelijk op een missie om tango in clubland te krijgen.

Hun gebruik van tango komt voort uit het klassieke dreunende, dansvriendelijke orkestgeluid van de jaren ’30 en ’40. De herhalingen, plotselinge richtingsverschuivingen en melodramatische uitwassen passen keurig in het razende tempo van de hedendaagse dancebeat. Maar dit is muziek voor de lounge, niet voor de salon. De meeste nummers openen met een veelbelovende felheid, maar dit kan snel afglijden naar een vlakke, blasé reeks variaties. En sommigen zullen het slaapverwekkend vinden. Het levendigste nummer op het album, “Last Tango in Paris”, is de minst geaarde tango. In de energieke chacarera “La del ruso” zijn de tien muzikanten het levendigst wanneer ze improvisaties in jazzstijl uitvoeren.

Hun liederen krijgen wat rokerige (niet altijd stemmige) vrouwelijke vocalen op “Una musica brutal” en het grote Piazzolla-Solanas lied “Vuelvo al sur”. Een deel van de zang herinnert aan de vergane glorie van de tango canción, maar is in wezen decoratief, roept meer op dan het oplevert.

Dat is, vermoed ik, het project dat Gotan is begonnen om de suggestieve kwaliteiten van de tango, zijn melancholieke stemmingen en romantiek, en zijn plaatselijke mythologieën te verkennen en uit te buiten. Hun muziek verwijst naar schimmige geplaveide achterafstraatjes in Buenos Aires, de elegante paartjes die dansen terwijl democratieën omver worden geworpen en de herinnering aan de tango als haar enige grote exportproduct. Als een soundtrack blijf je je afvragen hoe de film eruit zou kunnen zien.

Wie op zoek is naar een nieuwe tango maestro moet nog even wachten. Dit album is gedurfd op zijn eigen voorwaarden, en pijnlijk stijlvol, maar het zal er niet toe leiden dat tango conservatieven het leven van Gotan’s muzikanten zullen bedreigen zoals ze dat bij Piazzolla deden.

Dit is een trippy, sluw uitgevoerd en volstrekt modern tangogeluid, maar een beetje te onschuldig en vrijblijvend. Waar de band nu heen gaat met tango, of dans, of jazz, is een open vraag, maar ze zullen waarschijnlijk ergens heen gaan waar het interessant is.